Mensen met chronische huidaandoeningen zoals eczeem en psoriasis hebben te maken met acute opvlammingen. Hun zorg is echter grotendeels georganiseerd rond vaste controleafspraken. Onderzoek aan de Universiteit Maastricht kijkt naar hoe digitale monitoring en AI kunnen bijdragen aan zorg op het moment dat die daadwerkelijk nodig is.
Het patroon dat niet klopt
De mismatch is herkenbaar in de hele chronische zorg. Een controleafspraak staat drie maanden vooruit in de agenda. Gaat het op dat moment goed, dan is het consult grotendeels een formaliteit. Gaat het twee weken later mis, dan moet de patiënt bellen, wachten of naar de spoedpost.
Zo betaalt het systeem voor contactmomenten die weinig toevoegen, terwijl de momenten die er wel toe doen niet gedekt zijn.
Wat monitoring zou kunnen veranderen
Als een patiënt zelf periodiek zijn situatie vastlegt en het systeem herkent een verslechtering, kan het contact verschuiven naar het moment dat het nodig is. Routinecontroles die niets opleveren vervallen; opvlammingen worden eerder opgevangen.
Twee voorwaarden bepalen of dat werkt. De patiënt moet het volhouden, wat betekent dat invullen weinig moeite mag kosten. En er moet iemand zijn die reageert op een signaal, met tijd die daarvoor is vrijgemaakt. Zonder die tweede voorwaarde levert monitoring alleen extra data op.
Waarom dit breder relevant is
Dezelfde redenering geldt voor diabetes, hartfalen, COPD en reuma. De vraag is telkens dezelfde: organiseren wij zorg rond de agenda of rond het ziekteverloop? Het antwoord raakt de bekostiging, want die is nog grotendeels ingericht op consulten en niet op beschikbaarheid.