Slechts20 procentvan de verpleegkundigen die van buiten de Europese Unie naar Nederland komen, slaagt erin de vereiste diploma's en erkenningen te behalen. Dat blijkt uit cijfers van het CIBG, de uitvoeringsorganisatie van het ministerie van Volksgezondheid die de erkenning van buitenlandse zorgdiploma's beoordeelt.
De lage slagingskans laat zien hoe moeilijk het is voor zorgprofessionals van buiten de EU om in de Nederlandse gezondheidszorg te gaan werken. Wie hier als verpleegkundige aan de slag wil, moet zijn of haar buitenlandse opleiding laten toetsen en aantonen dat kennis en vaardigheden voldoen aan de Nederlandse eisen. Vaak volgen aanvullende examens en taaltoetsen voordat iemand de bevoegdheid krijgt.
Hoge drempels in het erkenningstraject
Het traject kent flinke obstakels. Kandidaten moeten niet alleen de Nederlandse taal voldoende beheersen, maar ook aantonen dat hun vakinhoudelijke kennis aansluit bij de eisen die hier gelden. Verschillen in opleidingsniveau, praktijkervaring en het zorgsysteem in het land van herkomst spelen daarbij een rol. Voor veel mensen blijkt de combinatie van taal, examens en administratieve stappen een te hoge horde.
Beperkte oplossing voor personeelstekort
De cijfers zijn relevant tegen de achtergrond van de aanhoudende personeelskrapte in de zorg. In de ziekenhuiszorg, de ouderenzorg en andere sectoren zijn verpleegkundigen schaars, en het aantrekken van professionals uit het buitenland wordt geregeld genoemd als mogelijke aanvulling op het personeelsbestand.
De praktijk laat echter zien dat die route beperkt oplevert. Omdat maar een klein deel van de kandidaten uiteindelijk daadwerkelijk als bevoegd verpleegkundige aan de slag kan, is de bijdrage aan het oplossen van de tekorten voorlopig bescheiden. Werkgevers die inzetten op werving van buiten de EU moeten er rekening mee houden dat een groot deel van de kandidaten het traject niet afrondt.
Voor de sector onderstreept dit dat internationale werving geen snelle oplossing biedt. Naast het aantrekken van personeel uit het buitenland blijven investeringen in opleiding, behoud van huidige medewerkers en betere begeleiding van instromers noodzakelijk. Een soepeler en beter ondersteund erkenningstraject zou kunnen helpen om meer buitenlandse verpleegkundigen daadwerkelijk aan het werk te krijgen.