Innovatiemoeheid is in veel zorgorganisaties een reëel verschijnsel: weer een pilot, weer een app, weer een enthousiaste start die doodbloedt. Een projectleider bij een ouderenzorgorganisatie besloot haar aanpak daarom vanaf dag één om te gooien.
Niet beginnen bij de oplossing
Haar les is bondig samen te vatten: maak niet meteen een plan van aanpak bij een idee, maar zoek eerst uit wat het probleem is en voor wie het een probleem is. Durf uit te diepen of de oplossing wel op de juiste plek landt.
Dat klinkt vanzelfsprekend, maar het is het tegenovergestelde van hoe de meeste trajecten lopen. Meestal begint het bij een product dat iemand ergens zag, waarna gezocht wordt naar een plek in de organisatie waar het zou kunnen passen. Dan is de oplossing er eerder dan het probleem.
De werkvloer vanaf het begin
Het tweede verschil was even praktisch: in plaats van plannen achter het bureau te schrijven, werd de werkvloer direct vanaf de start betrokken. Door samen met zorgmedewerkers te ontwerpen ontstond draagvlak en enthousiasme om er ook echt mee te werken.
Dat raakt de kern van waarom implementaties mislukken. Techniek die van bovenaf wordt opgelegd, wordt omzeild. Mensen die het werk doen weten het snelst waar het knelt, en zij bepalen uiteindelijk of iets gebruikt wordt.
Wat dit betekent voor bestuurders
Voor wie innovatiebudget verdeelt, zit hier een bruikbaar selectiecriterium. Vraag bij elk voorstel welk concreet knelpunt het oplost, bij wie, en hoe dat is vastgesteld. Komt daar geen scherp antwoord op, dan is de kans op een pilot die nooit opschaalt groot.
Het bredere beoordelingskader staat in ons stuk over technologie die tijd oplevert en technologie die dat niet doet.