Verpleeghuizen zetten commerciële dienstverleners in die betaalde mantelzorgers en specialisten ouderengeneeskunde leveren. Aanleiding is het personeelstekort. Het opvallende: bij die commerciële aanbieders melden zich zóveel mensen dat sommige een personeelsstop hebben ingesteld.
De pijnlijke constatering
Daar zit het werkelijke nieuws. Het is niet zo dat er niemand in de ouderenzorg wil werken. Mensen melden zich wel, alleen niet bij het verpleeghuis. Ze melden zich bij een partij die hen inzet voor gezelschap, aandacht en aanwezigheid, in blokken die zij zelf kiezen.
Dat zegt minder over de bereidheid om in de zorg te werken en meer over de voorwaarden waaronder. Wie kan kiezen wanneer hij werkt en wat hij doet, en wie niet vastzit aan een rooster met onregelmatige diensten en een bezetting die altijd krap is, meldt zich blijkbaar wel.
Wat het de organisatie kost
Financieel is dit dezelfde beweging als inhuur van verpleegkundigen: je betaalt een derde partij meer per uur dan een eigen medewerker, en de marge gaat naar buiten. Organisatorisch is het ingewikkelder, omdat de betrokkenheid bij het team en de continuïteit voor de bewoner afnemen.
Tegelijk is het moeilijk te veroordelen. Een bewoner die gezelschap krijgt is beter af dan een bewoner die alleen op de gang zit omdat er niemand tijd heeft.
De vraag die dit oproept
Als mensen zich wél melden voor aandacht en gezelschap, maar niet voor een functie in het verpleeghuis, dan is de functie het probleem en niet de arbeidsmarkt. Dat pleit voor een serieuze blik op taakdifferentiatie: welk werk vraagt echt een gediplomeerde kracht, en welk werk kan door iemand anders gedaan worden, in dienst van de organisatie zelf?
Dat sluit aan bij de beweging rond bekwaamheid in plaats van diploma's. En wie wil weten wat het inhuren van derden werkelijk kost naast een eigen medewerker, kan dat doorrekenen met de calculator kosten personeelsverloop.